بيا ساقى اى نوگل باغ دل * فرح‌بخش جان ، مرهم داغ دل بده ساغر عشرتى زان نبيد * كه هست افتتاح شعف را كليد درِ فيض بگشاى بر روى دل * نگاهى به رحمت بكن سوى دل كه يابد به لطف تو از غم رها * شود دردهاى كهن را دوا بندگان خان والاشان جلالت نشان ، به ميامن بخت فيروز ، در آن روز سعادت‌اندوز ، محفل‌آراى طرب و انشعاف گرديده ، ابواب خرمى بر چهره جلالت و اقبال مفتوح داشته ، كارگذاران سركار وسعت‌مدار را به اشاره لازم البشاره مجلس‌آرائى مستبشر ساخته ، در ساعت ، بهشتى نزهت « 1 » و محفلى بهجت‌آرا ترتيب دادند ، و عموم سادات عظام و اعاظم كرام و اشراف ذوى الاحترام ، و عموم معتبرين و سركردگان كل و جزو سپاه نصرت‌دستگاه ، به عزم تهنيت عيد سعيد وارد حضور معدلت دستور ، و بعد از شرف ادراك تقبيل انامل عزّ و شرف ، در مقر بهجت و شعف نزول نموده ، ادراك مواهبت و اكتساب مصاحبت مىنمودند . و از وفور شهد شيرينى لطف و امتنان ؟ و اطعمه و انعمه خوان احسان ، شيلانى وافر انجام يافته ، حلاوت‌بخش مذاق مرام عموم دولتخواهان ، و حاضرين بزم ثريا احتشام گرديد . حجله نشينان حرم كجايند بعد از انطواى « 2 » طوى « 3 » عشرت ، از محفل خاص ، عازم خلوت‌سراى به اختصاص گرديده ، و چند روز ايام بهار را به تماشاى باغ و گلزار صيقل پيراى سجنجل خاطر عاطر فيض‌مدار ، و به سير شكار ، جلابخش مرآت مصفاى ضمير صفوت شعار مىبودند . و چون اهالى حرم محترم عظمت و عفت در مملكت فارس بود ، به اين

--> ( 1 ) - به سياق عبارت : نزهت بيرا ، ( 2 ) - در هم پيچيدن ، طى كردن ، بستن سفره . ( 3 ) - طوى لغت تركى به معنى مجلس مهمانى .